Stedelijk afval

Europese wetgeving heeft veel invloed op de omgang met stedelijk afval. De leidende richtlijn is de Kaderrichtlijn Afvalstoffen. De Kaderrichtlijn Afvalstoffen verwijst meestal naar de Richtlijn 2008/98/EC van 18 november 2008. Deze Richtlijn vormt het wettelijk kader voor de afvalwetgeving van de lidstaten, die de oude Richtlijnen 2006/12/EC, 75/439 / EEG en 91/689 / EEG amendeert en consolideert.

Verplichtingen Kaderrichtlijn Afvalstoffen

De Kaderrichtlijn Afvalstoffen uit 2008 introduceert naast definities van afval een afvalhiërarchie en verplicht lidstaten (en daarmee ook regionale autoriteiten) om afvalpreventie programma’s te ontwikkelen. Lidstaten en subnationale overheden zijn ook gebonden aan recycling quota voor stedelijk afval (50%). Nederland is volgens de huidige rapporten niet één van de lidstaten die dreigen deze doelstelling niet te bereiken. In het kader van de Circular Economy Package van 2015, werd aangekondigd dat de Kaderrichtlijn Afval zou worden herzien. De Europese Unie wil daarmee de richtlijn moderner, doelgerichter en efficiënter te maken. Deze veranderingen zullen met name een groot effect hebben op het nationale en lokale beleid betreffende afvalverwerking. Deze richtlijn moet door de Nederlandse wetgeving uiterlijk op 5 juli 2020 zijn omgezet.  Met de Richtlijn 2018/851 kwamen een aantal relevante wijzigingen.

Een belangrijke wijziging is dat concreet wordt benoemd dat afvalverbranding niet is toegestaan voor apart verzameld stedelijk afval. Tevens zijn recycling doelstellingen voor stedelijk afval herzien. Tot 2025 dient minimaal 55%, in 2030 minimaal 60%, en in 2035 minimaal 65% van het stedelijk afval te worden recyclet.

Definitie stedelijk afval

In de vernieuwde Richtlijn uit 2018 is een definitie voor stedelijk afval geïntroduceerd in Artikel 3.  Bij stedelijk afval gaat het nu om ‘gemengd afval en gescheiden ingezameld afval van huishoudens, met inbegrip van papier en karton, glas, metaal, plastic, bioafval, hout, textiel, verpakking, afgedankte elektrische en elektronische apparatuur, afgedankte batterijen en accu’s, en grofvuil, met inbegrip van matrassen en meubels’ en ‘gemengd afval en gescheiden ingezameld afval uit andere bronnen indien dat afval in aard en samenstelling vergelijkbaar is met afval van huishoudens’.

Verantwoordelijkheid lidstaten

Lidstaten worden in de vernieuwde richtlijn verantwoordelijk gesteld voor het nemen van passende maatregelen om te zorgen dat afval, dat een behandeling voor recycling of andere nuttige toepassing heeft ondergaan, niet langer als afval wordt beschouwd, mits deze voldoet aan de genoemde voorwaarden (artikel 6 lid 1). Dit in tegenstelling tot de oude richtlijn waarin de lidstaten niet direct werden aangesproken op hun verantwoordelijkheid. Ook worden Lidstaten verplicht ‘gebruik (te) maken  van economische instrumenten en andere maatregelen om voor prikkels te zorgen voor de toepassing van de afvalhiërarchie. Dit betekent dat instrumenten zoals stort- en verbrandingsheffingen, gedifferentieerde tarieven voor afval, regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid en facilitering van voedselschenkingen en prikkels voor lokale overheden omvatten, of andere passende instrumenten en maatregelen toegepast dienen te worden.

 


Nieuws Stedelijk afval

Commissie presenteert Farm-to-Fork-strategie: duurzame voedselketen

De afhankelijkheid van chemische pesticiden moet worden verminderd en het aandeel biologische landbouw moet worden vergroot tot 25%. Dat stelt de Commissie voor in de recent gepubliceerde Farm-to-Fork (van Boer-tot-Bord)-strategie. De strategie is een veelomvattend programma om de Europese voedselketen van de boer tot aan het bord van de consument te verduurzamen. Ook moet de strategie eraan bijdragen de impact van de voedselproductie op het milieu en het klimaat te verminderen. Met name de thema’s duurzame voedselproductie en voedselverspilling raken aan het beleid van decentrale overheden.

Lees het volledige bericht

Praktijkvragen Stedelijk afval