Over het algemeen omvat het Europees recht primair en secundair recht. Daarnaast spelen ook jurisprudentie, algemene beginselen en soft law een belangrijke rol. Indeling in de ene dan wel andere categorie bepaalt de plaats die een rechtsbron in de juridische rangorde inneemt. Om deze reden is het voor decentrale overheden van belang goed om op de hoogte te zijn van de bronnen van Europees recht en beleid. Op deze pagina lichten wij de verschillende bronnen van Europees recht en beleid toe. Aan bod komen onder andere verdragen, richtlijnen, verordeningen, verdragsbeginselen en jurisprudentie.

Voor decentrale overheden zijn veel financiële aspecten van de EU van belang. Deze vloeien voort uit het VWEU maar ook uit het meerjarig financieel kader (MFK), de richtlijn betalingsachterstand, het schatkistbankieren en de Wet HOF. Op deze pagina leest u daarover meer.

Zowel de centrale en decentrale overheden, als de EU-instellingen moeten het Europees recht naleven. Daarom bestaan in het EU- en nationaal recht regels om toezicht te houden op de naleving van het EU-recht. Decentrale overheden zijn zelfs verplicht tot toezicht en naleving van het Europees recht.

Dankzij deze rechtstreekse werking kunnen particulieren zich ten overstaan van een (nationaal) gerecht rechtstreeks op het Europees recht beroepen, ongeacht het bestaan van regelgeving in het nationale recht. Gemeenten, provincies en waterschappen zijn verantwoordelijk voor correcte naleving van de bepalingen van Europees recht, wanneer de nationale wetgever deze niet (tijdig) of onjuist heeft omgezet in het nationale recht.

Dit dossier biedt decentrale overheden informatie over het Europees recht en beleid in zijn algemeenheid. De directe werking en regels omtrent toezicht en naleving worden hier uitgewerkt, net als mogelijkheden voor belangenbehartiging in Europa.