Alle burgers in de EU hebben recht op privacy. Als gevolg van de digitalisering komt de bescherming van privacy echter steeds vaker in het geding. Daarom zijn er diverse regels voor opgesteld, zoals de Algemene Verordening Gegevensbescherming, de Verordening vrij verkeer van niet-persoonsgebonden gegevens en de ePrivacy Verordening.
Hoe kunnen de fundamentele rechten en vrijheden van natuurlijke personen beschermd blijven, terwijl persoonsgegevens wel doorgespeeld worden. En hoe moeten de woorden ‘noodzakelijk voor de behartiging van het gerechtvaardigd belang van derde aan wie de gegevens worden verstrekt’ uitgelegd worden? In dit arrest gaat het Hof van Justitie hierop in.
Het automatisch opslaan en dus aanvragen van gegevens over telefoon- en internetgebruik is verboden. Internetproviders en telecomoperatoren mogen geen data van willekeurige burgers bijhouden voor een langere periode. Conform deze verboden oordeelt het Hof van Justitie EU dat overheden verkeersgegevens en locatiegegevens niet zomaar kunnen aanvragen, ter bestrijding van criminaliteit. Communicatiediensten mogen immers gegevens niet zomaar opslaan.
Juridische analyses door de overheid, op basis waarvan zij een beslissing neemt over de rechtspositie van een burger, vallen niet onder de definitie van ‘persoonsgegevens’ uit de Europese Privacyrichtlijn. Een overheid hoeft daarom de burger ook geen toegang te geven tot dergelijke interne analyses. Tot deze conclusie kwam het Europese Hof van Justitie onlangs in een Nederlandse vreemdelingenzaak.
