De Dienstenrichtlijn zorgt ervoor dat dienstverleners in de Europese Unie zich onbelemmerd in een andere lidstaat kunnen vestigen of tijdelijk diensten kunnen verrichten. De Europese Dienstenrichtlijn is in Nederland omgezet in de Dienstenwet. Uit de richtlijn vloeien verschillende verplichtingen voort waaraan decentrale overheden zich moeten houden.
Het Hof van Justitie bevestigd in een uitspraak dat een decentrale overheid aansprakelijk kan worden gehouden voor schade in een geding tussen particulieren veroorzaakt is door het handelen van de decentrale overheid in strijd met de Dienstenrichtlijn.
Het Hof beoordeelt in deze zaak de toepasselijkheid van de Richtlijn 2000/31/EG op een dienst die eruit bestaat dat taxigebruikers door middel van een elektronische applicatie rechtstreeks in contact worden gebracht met taxichauffeurs. Dit arrest schept bovendien meer duidelijkheid over de toepassing van de Wet personenvervoer 2000 voor diensten zoals Star Taxi App.
De Dienstenrichtlijn heeft zowel betrekking op het tijdelijk grensoverschrijdend verrichten van diensten als op de permanente vestiging van dienstverleners. Het is voor decentrale overheden belangrijk om het onderscheid tussen deze […]
Er zijn diensten die niet onder het toepassingsbereik van de Dienstenrichtlijn vallen. Wanneer er sprake is van een uitzonderingsgeval, hoeven decentrale overheden geen rekening te houden met de Dienstenrichtlijn. Op deze pagina wordt besproken welke diensten dit betreft.
Wetgeving onder de vlag van ‘voorschriften voor ruimtelijke ordening’ kan eisen bevatten waarmee dienstenactiviteiten specifiek worden gereguleerd. In die gevallen valt de wetgeving onder de Dienstenrichtlijn. Op deze pagina kunt u lezen wanneer een regeling op het gebied van ruimtelijke ordening wel onder de Dienstenrichtlijn valt en wanneer niet. Daarnaast kunt u lezen wanneer regelgeving op het gebied van ruimtelijke ordening die onder de Dienstenrichtlijn valt te rechtvaardigen is.
Decentrale overheden krijgen bij de uitvoering van diensten te maken met de Dienstenrichtlijn. Diensten is een veelomvattend begrip (overweging 33 Dienstenrichtlijn). Op deze pagina wordt uitgelegd wat een dienst precies is […]
Bij het beslissen over vergunningsaanvragen moeten decentrale overheden de geldende formaliteiten en termijnen in acht nemen. De geldende termijnen onder de Algemene wet bestuursrecht (Awb), de Dienstenrichtlijn en de Dienstenwet zullen op deze pagina worden besproken.
Volgens de Dienstenrichtlijn moeten decentrale overheden de ontvangst van een vergunningsaanvraag zo snel mogelijk bevestigen. Aan het bevestigen van ontvangst van een aanvraag zijn zowel inhoudelijke als vormvereisten verbonden. Op deze pagina zal worden uitgelegd welke vereisten dit zijn.
De Lex Silencio Positivo (LSP) verplicht decentrale overheden om binnen een redelijke termijn te reageren op een vergunningsaanvraag. Wanneer er namelijk te laat of niet wordt gereageerd, kan dit vergaande gevolgen hebben voor vergunningverlening. Op deze pagina vindt u verdere uitleg over de Lex Silencio Positivo.
Volgens de bepalingen in de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet moeten decentrale overheden vergunningen die vallen onder de Dienstenrichtlijn in principe voor onbepaalde tijd verstrekken. De reden daarvan is dat een beperkte geldigheidsduur van vergunningen de uitoefening van dienstenactiviteiten verhindert. Op deze pagina wordt ingegaan op de geldigheidsduur van vergunningen.
Decentrale overheden moeten zorgen dat diensterverleners zich onbelemmerd in Nederland kunnen vestigen of tijdelijk diensten kunnen verrichten.
Decentrale overheden kunnen de toegang tot of de uitoefening van diensten niet zomaar afhankelijk stellen van alle eisen. Ook is onder de Dienstenrichtlijn het invoeren van een vergunningstelsel aan bepaalde eisen onderworpen. Op deze pagina zal worden ingegaan op de toegestane en verboden eisen. Ook zal het onderscheid tussen eisen die worden opgelegd aan dienstverleners die zich permanent vestigen en die tijdelijk diensten in een andere lidstaat aanbieden worden verduidelijkt.