De Dienstenrichtlijn zorgt ervoor dat dienstverleners in de Europese Unie zich onbelemmerd in een andere lidstaat kunnen vestigen of tijdelijk diensten kunnen verrichten. De Europese Dienstenrichtlijn is in Nederland omgezet in de Dienstenwet. Uit de richtlijn vloeien verschillende verplichtingen voort waaraan decentrale overheden zich moeten houden.
Eén van de doelstellingen van de Dienstenrichtlijn is administratieve vereenvoudiging van procedures en formaliteiten voor dienstverleners. Onderdeel daarvan is dat dienstverleners (zowel buitenlandse als Nederlandse) via een digitaal loket elektronisch […]
Decentrale overheden hebben zowel met het IMI-systeem als het centraal loket te maken. Ze zijn nauw met elkaar verbonden. Daarom is het goed de verschillen en overeenkomsten te kennen. Verschillen […]
De Dienstenrichtlijn en de Single Digital Gateway-verordening verplichten de lidstaten om het verlenen van bijstand en het uitwisselen van informatie via de elektronische weg te laten verlopen. Voor deze gegevensuitwisseling […]
Alle lidstaten zijn verplicht om één of meerdere contactpunten op te richten. Het contactpunt heeft verschillende rollen, die op deze pagina besproken worden. Als decentrale overheden in Nederland problemen ondervinden […]
Om de administratieve samenwerking soepel te laten verlopen, krijgen decentrale overheden te maken met vier procedures: 1. Algemeen informatieverzoek Decentrale overheden kunnen bevoegde instanties uit andere lidstaten verzoeken om informatie. […]
Voor een goede werking van de interne markt voor de verlening van diensten is een administratieve samenwerking tussen lidstaten van wezenlijk belang. Om die reden is het Interne Markt Informatie (IMI)- Systeem in het leven geroepen. Op deze pagina vindt u informatie over dit systeem, het contactpunt en de verschillen met het Dienstenloket.
De Dienstenrichtlijn brengt in het kader van administratieve vereenvoudiging, naast de verplichting voor decentrale overheden om hun wet- en regelgeving op mogelijke belemmeringen te screenen en zo nodig aan te passen, ook andere gevolgen met zich mee. Eén daarvan is de inrichting van een centraal elektronisch loket.
Wanneer een decentrale overheid sinds 2010 nieuwe regels en wetten maakt of bestaande regels en wetten wijzigt, moet zij nagaan of deze wetgeving onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn valt.
Op deze pagina wordt besproken wat leges zijn en welke invloed de Dienstenrichtlijn daarop heeft. Daarbij zal ook worden ingegaan op het verbod op kruissubsidiëring.
Vergunningen waarvan niet een onbeperkt aantal kan worden verleend, noemt men schaarse vergunningen. Op deze pagina leest u meer over deze vergunningen, natuurlijke en beleidsmatige schaarste en de bijbehorende selectieprocedure.
Decentrale overheden moeten bij het opstellen van vergunningstelsels rekening houden met meerdere dingen.
De Dienstenrichtlijn heeft als doel het gemakkelijker te maken voor dienstverleners om zich in een andere EU-lidstaat te vestigen of daar diensten aan te bieden. Om dat te bereiken moet belemmerende regelgeving verdwijnen en moeten administratieve lasten en hoge kosten voor dienstverleners worden weggenomen.