De Dienstenrichtlijn zorgt ervoor dat dienstverleners in de Europese Unie zich onbelemmerd in een andere lidstaat kunnen vestigen of tijdelijk diensten kunnen verrichten. De Europese Dienstenrichtlijn is in Nederland omgezet in de Dienstenwet. Uit de richtlijn vloeien verschillende verplichtingen voort waaraan decentrale overheden zich moeten houden.
Het Europese Hof van Justitie beantwoordde zes prejudiciële vragen van de Franse rechter. De vragen gingen over de toepassing van de Dienstenrichtlijn bij een vergunningsverplichting voor de kortstondige verhuur van woningen aan incidentele klanten.
Het Europese Hof van Justitie heeft uitspraak gedaan over de reikwijdte van het vrij verkeer van diensten. De Europese rechter geeft daarbij meer duidelijkheid inzake de kwalificatie van ‘diensten van de informatiemaatschappij’ (informatiedienst) en de mogelijkheid om regulerend op te treden ten aanzien van dit type diensten.
Op 30 januari 2018 deed het Europese Hof van Justitie, bij wijze van prejudiciële beslissing, uitspraak in twee Nederlandse zaken. Deze langverwachte uitspraak is van belang voor decentrale overheden, omdat het Hof duidelijkheid verschaft over de werkingssfeer van Richtlijn 2006/123 (hierna: de Dienstenrichtlijn).
Op 30 januari 2018 deed het Europese Hof van Justitie, bij wijze van prejudiciële beslissing, uitspraak in twee Nederlandse zaken. Deze langverwachte uitspraak is van belang voor decentrale overheden, omdat het Hof duidelijkheid verschaft over de werkingssfeer van Richtlijn 2006/123 (hierna: de Dienstenrichtlijn).
In dit arrest oordeelt het Europees Hof van Justitie dat het aanbieden van taxidiensten via de applicatie Uber kwalificeert als een vervoersdienst. Dit in tegenstelling tot het standpunt van Uber dat het slechts een digitaal platform is dat vraag en aanbod van stedelijk vervoer bij elkaar brengt. Uber kan zich door de kwalificatie als vervoersdienst niet beroepen op het vrij verkeer van diensten zoals neergelegd in de Europese Dienstenrichtlijn (Richtlijn 2006/123/EG).
Overheden mogen de kosten van vergunningsprocedures in rekening brengen bij de aanvrager van een vergunning. Deze kostenvergoeding voor de aanvrager dient echter wel redelijk en evenredig te zijn met de kosten van de vergunningsprocedure.
Voor een goede werking van de interne markt voor de verlening van diensten is een administratieve samenwerking tussen lidstaten van wezenlijk belang. Om die reden is het Interne Markt Informatie (IMI)- Systeem in het leven geroepen. Op deze pagina vindt u informatie over dit systeem, het contactpunt en de verschillen met het Dienstenloket.
De Dienstenrichtlijn brengt in het kader van administratieve vereenvoudiging, naast de verplichting voor decentrale overheden om hun wet- en regelgeving op mogelijke belemmeringen te screenen en zo nodig aan te passen, ook andere gevolgen met zich mee. Eén daarvan is de inrichting van een centraal elektronisch loket.
Op deze pagina wordt besproken wat leges zijn en welke invloed de Dienstenrichtlijn daarop heeft. Daarbij zal ook worden ingegaan op het verbod op kruissubsidiëring.
Vergunningen waarvan niet een onbeperkt aantal kan worden verleend, noemt men schaarse vergunningen. Op deze pagina leest u meer over deze vergunningen, natuurlijke en beleidsmatige schaarste en de bijbehorende selectieprocedure.
Decentrale overheden moeten bij het opstellen van vergunningstelsels rekening houden met meerdere dingen.
De Dienstenrichtlijn heeft als doel het gemakkelijker te maken voor dienstverleners om zich in een andere EU-lidstaat te vestigen of daar diensten aan te bieden. Om dat te bereiken moet belemmerende regelgeving verdwijnen en moeten administratieve lasten en hoge kosten voor dienstverleners worden weggenomen.
